نوشته شده توسط mojtaba در دوشنبه سی ام بهمن 1385 ساعت 12:12 موضوع | لینک ثابت

با تو حکايتي دگر اين دل ما بسر کند            شب سياه قصه را هواي تو سحر کند
باور ما نمي شود در سر ما نمي رود            ازگذر سينه ي ما يار دگر کند
شکوه بسي شنيده م از دل درد کشيده ام        کور شوم جز تو اگر زمزمه اي دگر کند        
مقصد و مقصودم تويي عشقم و معبودم تويي    از تو حذر نمي کنم سايه مگر سفر کند    
چاره ي کار ما تويي ياور و يار ما تويي        توبه نمي کند اثر مرگ مگر اثر کند
مجرم آزاده منم تن به جزا داده منم              قاضي درگاه تويي حکم سحرگاه توای

نوشته شده توسط mojtaba در یکشنبه بیست و نهم بهمن 1385 ساعت 20:43 موضوع | لینک ثابت

ای زندگی ام ،

 ای هستی ام ،

 ای ياورم ،

 ای دلدار زندگی ام،

 ای عشق من ای اميد زندگی ام ،

 ای تمام وجود من دوستت دارم!

 ای كه اميد زندگی را به من دادی ،

 ای كه خون عاشقی را در رگهای من جاری ساختی ،

 ای كه حال و هوايی دوباره به زندگی من دادی ،

 ای كه نفسی دوباره به من بخشيدی دوستت دارم!

 ای پرستوی عاشق ،

 ای عمر دقايق ،

 ای گل شقايق ،

ای هميشه عاشق دوستت دارم!

 ای وجود من ،

 ای طلوع من ،

 ای حضور پر شوق و شور من دوستت دارم !

 ای رويای من دوستت دارم!

 ای گل من ،

 ای مهتاب من دوستت دارم!

روزی كه تو پا به اين دنيا گذاشتی ،

 روزی كه به من بگويی دوستت دارم بهترين روز زندگی ام خواهد بود!

 و روزی كه از من جدا شوی روز مرگ لحظه هايم خواهد بود!

 اينجا بدون تو بی رنگ و روست ،

 بی عطر و بوست ،

 و گلهای خانه مان همه پر پر نشده!

 ای كه بدون تو دنيا برايم قفس است ،

 ای نفس من خيلی دوستت دارم !

 باور كن كه خيلی دوستت دارم و خواهم داشت!

 می گويم و خواهم گفت كه خيلی دوستت دارم

نوشته شده توسط mojtaba در جمعه بیست و هفتم بهمن 1385 ساعت 20:20 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط mojtaba در جمعه بیست و هفتم بهمن 1385 ساعت 19:20 موضوع | لینک ثابت

دیدم در آن کویر درختی غریب را

 محروم از نوازش یک سنگ رهگذر

 تنها نشسته ای،

 بی برگ و بار،

 زیر نفسهای آفتاب در التهاب،

 در انتظار قطره ی باران در آرزوی آب.

 ابری رسید،

 ــ چهره درخت از شعف شکفت.

 دلشاد گشت و گفت:

 «ای ابر، ای بشارت باران!

 «آیا دل سیاه تو از آه من بسوخت؟!

 غرید تیره ابر،

 برقی جهید و چوب درخت کهن بسوخت!

چون آن درخت سوخته ام در کویر عمر ای کاش،

 خاکستر وجود مرا با خویش می برد باد،

 باد بیابانگرد.

 ای داد،

دیدم که گرد باد

 ــ حتی خاکستر وجود مرا،

 با خود نمی برد

نوشته شده توسط mojtaba در جمعه بیست و هفتم بهمن 1385 ساعت 14:43 موضوع | لینک ثابت

رفتم مرا ببخش و مگو او وفا    نداشت
                             راهی بجز گریز برایم نمانده بود
این عشق آتشین پر از درد بی امید
                                       در وادی گناه و جنونم کشانده بود
رفتم که داغ بوسه پر حسرت ترا 
                       با اشکهای دیده ز لب شستشو دهم
      رفتم که نا تمام بمانم در این سرود
                   رفتم که با نگفته بخود آبرو دهم
                          رفتم ‚ مگو ‚ مگو که چرا رفت ‚ ننگ بود 
    عشق من و نیاز تو و سوز و ساز ما
                             از پرده خموشی و ظلمت چو نور صبح
                                                               بیرون فتاده بود یکباره راز ما
       رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم
                                                        در لابلای دامن شبرنگ زندگی
                                  رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان
                                            فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی 
      من از دو چشم روشن و گریان گریختم
                          از خنده های وحشی طوفان گریختم
                                      از بستر وصال به آغوش سر هجر
                        آزرده از ملامت وجدان گریختم
     ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز
                       دیگر سراغ شعله آتش زمن مگیر
                              می خواستم که شعله شوم سرکشی کنم
                                          مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر
     روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خویش
                        در دامن سکوت بتلخی گریستم
                                   نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها
                                            دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم

زخاک فریاد برآرم که آرزوي تو را...

نوشته شده توسط mojtaba در جمعه بیست و هفتم بهمن 1385 ساعت 14:36 موضوع | لینک ثابت

من تو را انتخاب کرده ام و این بزرگترین خوشبختی من است . این که بنده ای خودش خدایش را انتخاب کند . من جاهای زیادی دنبال خدا گشته ام . درون و بیرون خودم . به خیلی ها چنگ زده ام و بارها دست از گشتن برداشته ام . اما هر بار تنیجه یکی بوده و همیشه تنها تو بوده ای که خدای من شده ای .

     حالا من به خودم می بالم . من در برابر تو به خودم می بالم . چرا که من و تو یک فرق بزرگ با هم داریم . تو یک خدا هستی و یک عالم بنده داری . اما من یک بنده هستم و تنها یک خدا دارم . فقط منم و تو . هیچ کس پیش من رقیب تو نمی شود . تو همیشه پیروزی . قهرمان بزرگ زندگی من . هر جا که در خطر باشم سر می رسی . هر وقت دلم بخواهد با تو حرف می زنم . من خوشبختم که فقط به یکی فکر می کنم که دل شوره ندارم که او را از دست بدهم . هر وقت که بخواهمش هست و این طور است که من یک بار برای همیشه خدایم را انتخاب کردم و کسی از من خوشبخت تر نیست.

تنها رابطه دوستي که (( تا )) نداره دوستي خدا با بنده هاشه دوستي هاي بنده هاش هر چقدر هم سعي کنن يه دوستي با (( تا )) و فقط دوست خداست که (( تا )) نداره .

نوشته شده توسط mojtaba در پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385 ساعت 14:10 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط mojtaba در پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385 ساعت 14:4 موضوع | لینک ثابت

باران ، سکوت ، حادثه ، لبخند ، انتظار

تصویر عاشقـــانه ای از نخـــل بی قرار

می خواست تا که پر بگشاید به سوی اوج

زخمی تــرین پــرنده بی بــال روزگـــار

می خواست تا که از شب و از خویش بگذرد

از کوچه باغ غربت این خاک بی بهـــار

پس سوی دشت های جنون رفت ، سوی شمع

بر بالهای نازک پروانه ها ســوار...

جایی که با دو چشم خدا می خورد گره  

مین و پـلاک و قمقمه و .. آه انفجـــار

جا داشت تا زمین و زمان عاشقت شوند

تو ازتبـــارغـــربت و بــاران و انتظار

"تو " پیکریست که گل آجین شده ست با

گل های ســـرد و آهنی سیم خــــاردار

وقتی که در جــزیــره ی مینو بهشت را

حس کرد در تـــرنـم تصنیف تیربــار

حق داشت تا به مرز جنون نه به زندگی

بسپارد این کبوتر دل را پــــرنـده وار 

نوشته شده توسط mojtaba در پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385 ساعت 13:47 موضوع | لینک ثابت

من ديگر نگهي به رويت نکنم

گر قبله شوي سجده به سويت نکنم

گر گلي شوي ميان گلهايه بهشت

بر دارم وبندازم وبويت نکنم

نوشته شده توسط mojtaba در پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385 ساعت 13:29 موضوع | لینک ثابت

تو نگاه تو

تو نگاه من

رنگ باوری نمونده

دست زندگی 

گرد حسرتی

روی چهره مون نشونده

 

عجب عُمرا تموم شد

چه دور از هم حروم شد

چه خاطرات شیرینی که موند و ناتموم شد

 

نوشته شده توسط mojtaba در پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385 ساعت 12:42 موضوع | لینک ثابت

مرا به جرم چیدن گلها محکوم کردند

زیرا دستم بوی تورا می داد

اما فکر نکردن که شاید من گلی کاشته باشم

نوشته شده توسط mojtaba در پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385 ساعت 11:39 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط mojtaba در پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385 ساعت 11:18 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط mojtaba در چهارشنبه بیست و پنجم بهمن 1385 ساعت 13:11 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط mojtaba در سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385 ساعت 21:17 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط mojtaba در سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385 ساعت 21:14 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط mojtaba در سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385 ساعت 21:12 موضوع | لینک ثابت

 *.*.*.*.*.*.*.*

 

عشق مانند يك ساعت شني است كه هرچه

 در مغز است به درون قلب مي ريزد

 *.*.*.*.*.*

چشمانت را براي زندگي مي خواهم اسمت را براي دلخوشي مي خوانم دلت را براي عاشقي مي خواهم صدايت را براي شادابي مي شنوم دستت را براي نوازش و پايت را براي همراهي مي خواهم عطرت را براي مستي مي بويم خيالت را براي پرواز مي خواهم

 *.*.*.*.*.*

كلبه ام پنجره اي رو به دريا دارد خوب من منظرو خوب تماشا دارد ساختم آئينه اي به بلنداي خيال تا خودت را به تماشاي خودت وا دارم

 *.*.*.*.*.*

به همه لبخند بزن اما با1 نفر بخند همه را دوست داشته باش اما به 1 نفر عشق بورز تو قلب همه باش اما قلبت مال 1 نفر باشه

 *.*.*.*.*.*

آدما مثل كتابن از روي بعضي ها بايد مشق نوشت ... از روي بعضي ها بايد جريمه نوشت ... بعضي ها رو بايد چندبار خوند تا معنيشونو بفهميم ... و بعضي ها رو بايد نخونده دور انداخت پس از رو من مشق بنويس

 *.*.*.*.*.*

چترها را بايد بست زير باران بياد رفت فکر را خاطره را زير باران بايد برد با همه ي مردم شهر زير باران بايد رفت دوست را زير باران بايد ديد عشق را زير باران بايد جست زير باران بايد با زن خوابيد زير باران بايد بازي کرد زير باران بايد چيز نوشت حرف زد نيلوفر کاشت زندگي تر شدن پي در پي زندگي آب تني کردن در حوضچه ي ((اکنون)) است رخت ها را بکنيم آب در يک قدمي است روشني را بچشيم

 *.*.*.*.*.*

اگر از پايان گرفتن غم هايت نااميد شده اي به خاطر بياور که زيباترين صبحي که تا به حال تجربه کرده اي مديون صبرت در برابر سياهترين شبي هستي که هيچ دليلي براي تمام شدن نمي ديد

 *.*.*.*.*.*

نازم به ناز آن کس که ننازد به ناز خويش ، ما را به ناز فروشان نياز نيست تا خدا بنده نواز است به بنده چه نياز است

نوشته شده توسط mojtaba در سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385 ساعت 20:41 موضوع | لینک ثابت

روزهاست ایستاده ام  . ایستاده و دستانم تنهاییم را از غبار زدوده اند ببین در چشمانم هراس رفتن تو چقدر تورم کرده است شاید بازقابی تهی از عشق بماند و تنهایی تمام حجمش را خواهد دزدید چقدر باید عادت کرد که ایستاد و خود را قانع کرد.

نوشته شده توسط mojtaba در سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385 ساعت 18:27 موضوع | لینک ثابت

* دیوار*

نوشته شده توسط mojtaba در یکشنبه بیست و دوم بهمن 1385 ساعت 16:57 موضوع | لینک ثابت

* می خواهم از تو بشنوم *

نوشته شده توسط mojtaba در یکشنبه بیست و دوم بهمن 1385 ساعت 16:56 موضوع | لینک ثابت