آخه دل من تاکی؟واقعا تا کی خورد میشی؟؟؟؟

آری به او بگوئید...

از کدوم آينده صحبت میکنی
از کدوم روزای بی خورشید من
از کدوم چشمی که روشنايی داشت
از کدوم نگاه ناامید من
از کدوم صدا به آواز میرسی
تو کدوم قصه به پرواز می رسی
از کدوم پایان بی سوال من
داری به نقطه آغاز میرسی
از کدوم در میرسی که بسته نیس
از کدوم دل میگی که شکسته نیس
از کدوم عاشق دیروزی میگی
که از این بیهودگیها خسته نیس
از کدوم شب از کدوم دلدادگی
از کدوم روزای خوب زندگی
با من شکسته بی تکیه گاه
اینهمه راه اومدی که چی بگی
نمی دونی با کسی شبیه من
که توی غبار پائیز گم شده
صحبت از آينده و قشنگیاش
صحبت از بهار بعدی بیخوده
به کدوم دلخوشی دل خوش می کنی
با کدوم ترانه فریاد می زنی
من تو فکر رفتن و گم شدنم
تو چرا مانع رفتن منی

پنجره ها رو وا کنید که عشقم از سفر میاد

برای غربت شبم مژده ای ار سحر میاد

صدای پاشو می شنوم تو کوچه ها قدم زنون

پر می کشه دلم براش به سوی ماه تو آسمون

آهای آهای ستاره ها فانوس راه اون بشین

بگین بیاد از این سفر تو این شب ستاره چین

پنجره ها رو وا کنید گل بریزین سبد سبد

میاد که پیشم بمونه گفته  نمیره تا ابد

ستاره ها بهش بگین جدایی و سفر بسه

بگین که این شکسته دل یه عمره که دلواپسه

نوشته شده توسط mojtaba در پنجشنبه بیست و نهم شهریور 1386 ساعت 21:50 موضوع | لینک ثابت

مي شه تو چشم تو پارو بزنم ؟
غصه قلبت جارو بزنم ؟
تو شب ساك موهاي سيات
مثل يك ستاره سوسو بزنم؟
*
كاش مي شد مثل شباي كودكي
پرده هر چي غمه پس ببريم
شب كه شد از توي پلك پنجره
تا دل ستاره ها دس ببريم
*
كاش مي شد تو آينه چشماي تو
خنده دوباره ي خدا رو ديد
از شب چشاي مهربون تو
دوباره يه مشت ديگه ستاره چيد
*
يه شب از همين شبا اسم منو
روي بوم خاطره صدا بزن
قدمي تو كوچه باغ قلب من
پشت دروازه ي لحظه ها بزن
*
مي دونم كه با كليد خاطره
قفل كهنه ي دلم وا نمي شه
تو خيابون شلوغ زندگي
خونه ي قلب تو پيدا نمي شه
*
كاش مي فهميدي كه اون شباي دور
حالا تنها يادگاره واسه من
كه چقد تنگه دلم براي تو
كه چقد سخته برام بزرگ شدن

امشب شعري خواهم نوشت
شعري كه نام تو را كه
«با لبانی متبسم به خوابی آرام فرو رفته اي»
تكرار كند
خوابي كه اين روزها همراه تو شده است
همان خوابي كه سرودي كرده بودي
«پر طبل تر از حیات»
خواب خود را
با فصلها در میان نهاده ي
«با فصلی که در می گذشت؛»
من در انتظار فصل سردي ام كه درونم جريان دارد
به جستجوي آن فصل بودم
تو
خواب خویشتن را
«با برفها در میان نهادي
با برفی که می نشست؛»
من به پاييزي بي بهار متصلش كردم
«تو خوابت را
رازی کردي»
و من راز خواب تو را از بامداد خواستم
من خواب تو را
فرياد زدم
«چنان چون سنگی
که به دریاچه ئی
و بودا
که به نیروانا.»
آن چه ماند حسرتي بود
از نامي كه
بروي سنگي ساده حك شده بود

تو را به جاي همه ي كساني كه نشناخته ام دوست دارم

تو را به جاي همه ي روزگاراني كه نزيسته ام دوست دارم

براي خاطر عطر نان گرم

براي خاطر برفي كه آب مي شود

به خاطر نخستين گناه

به خاطر دو ست داشتن دوستت دارم

به جاي تمام كساني كه دوست نمي دارم دوستت دارم

 

 

ميدوزم

شادي را به غم

زياد را به كم

درخت را به ريشه

گاهي را به هميشه

ستاره را به آسمان

زمين را به كهكشان

كهنه را به نو

و

.

.

.

خودم را به تو...

 

نوشته شده توسط mojtaba در پنجشنبه بیست و دوم شهریور 1386 ساعت 14:59 موضوع | لینک ثابت